François Aelbrecht overleden

DSCI1570 kleinMet droevenis hebben wij kennis genomen van het overlijden van François Aelbrecht. Onlangs werd een kwaadaardige ziekte bij hem geconstateerd.

François woonde in België, maar was ook lid van ERSA in de regio Noord-Brabant. Hij was bij velen bekend als een uitstekend jurylid, dat als geen ander op een prachtige wijze zijn juryoordeel wist te verwoorden.

Op maandagavond 13 juni is er de mogelijkheid om afscheid te nemen. De crematie vindt plaats op 15 juni.

Er is een mogelijkheid tot condoleren via het condoleanceregister.


Ziet u het document niet? Klik dan hier.


 

 

IN MEMORIAM

François Aelbrecht

5 oktober 1933       -         7 juni 2016

 

François is niet meer onder ons. Wat zullen wij zijn vertrouwde verschijning missen.

Sinds 2003 was hij lid van ERSA, gedurende lange tijd het enig echt Belgische lid van de club. Vanaf dat jaar jureerde hij ook veel in Nederland, bij de Brabantse clubs, maar ook verder op in het land.

Zelf was hij ook een productief filmer en bracht veel films in bij de clubcompetities van ERSA.

Vrijwel zonder uitzondering scoorden deze films hoog en brachten het vaak via het NB’80 regio festival tot deelname aan het landelijk festival van NOVA.

En hij bezocht ze allemaal, meestal vergezeld door zijn vrouw Lea.

Veel clubs kenden François ook als docent. Hij was geen echte techneut. Veel meer ging zijn belangstelling naar het verhaal in de film. Nog recent hebben we van zijn kennis mogen profiteren door middel van een artikelenreeks van zijn hand over het verhaal in de film, in Digital Movie.

Hij had vaak gelijk: als het verhaal in de film je raakt, let je minder op de techniek. Zo was het.

François was ook een mensen-mens. Bijna al zijn films gingen over mensen, die het om één of andere reden in het leven niet zo getroffen hadden. Via het beeld en de door hemzelf geschreven, vaak poëtische teksten, die meestal werden ingesproken door de mooie Vlaamse stem van Luc van Kerckhove, betrok hij de kijkers sterk bij de personen, wier situatie hij verfilmde.

Als François de rapporten van de clubjurering voorlas en hier en daar van zijn eigen commentaar voorzag, wist hij het spannend te houden tot het einde. Neen, niet wegens de punten die nog moesten volgen. François sloot altijd af met een mop, waar iedereen op zat te wachten en die de zaal deed bulderen.

Een week voor zijn overlijden mocht ik hem nog bezoeken. Ondanks de toch zeer alarmerende berichten was hij rustig en helder en sprak nog steeds gepassioneerd over zijn dierbare hobby. Het liet zich niet aanzien, dat hem nog maar zo weinig dagen gegeven waren.

François is niet meer onder ons, maar in onze herinneringen zal hij voortleven als een heel speciaal mens. Wij wensen Lea en verdere familie veel sterkte bij het dragen van het gemis.

Ruud Scheidel

Voorzitter ERSA